Aquí vos deixamos cos tres relatos gañadores no concurso de microrrelatos do Samaín. Non esuqezades lelos coa luz acesa!!!
Concurso de microrrelatos de terror
Como xa é tradicional por estas datas de Samaín/Halloween, convocamos o noso primeiro concurso do ano: os microrrelatos de terror. Nesta ocasión voltamos ó noso formato máis habitual, trátase de que elaboredes un relato de medo/terror con 125 palabras como máximo e para o cal vos damos dous posibles comezos
-Mireime no espello e o que vin non foi o meu rostro...
-Aí está, ollándome desde a ventá, o corvo que me visita desde hai tres noites ó dar as doce...
Escolle con cal queres comezar e envíanos o teu relato a bibliotecalandra@gmail.com ou entrégao na biblioteca. O prazo é ata o 11 de novembro.
Haberá premio para todos os participantes e premios especiais para os gañadores
-Mireime no espello e o que vin non foi o meu rostro...
-Aí está, ollándome desde a ventá, o corvo que me visita desde hai tres noites ó dar as doce...
Escolle con cal queres comezar e envíanos o teu relato a bibliotecalandra@gmail.com ou entrégao na biblioteca. O prazo é ata o 11 de novembro.
Haberá premio para todos os participantes e premios especiais para os gañadores
Resultados M(a)icrorrelatos Terror 2013
Despois dunha máis que meritoria participación, incluindo a landras que xa non habitan entre nós pero que nos segen a ler e nos levan no corazón desde a lonxana Castela, xa temos o relato final do concurso de M(a)icrorrelatos de terror deste ano. Xa sabedes que este ano decidimos facer un relato grande en cadea coas aportacións dos participantes, e aínda que nalgúns casos a coherencia do mesmo se veu un pouco resentida (aínda que non tanto como a saúde da pobre Uxía, a protagonista, a quen mataron polo menos tres veces) o resultado quedou bastante aparente.
Como non tiñamos moi claro cal era o mellor para darlle o premio, decidimos sortealo, e o afortunado foi... FERNANDO SOUTO VARELA de 3º ESO C.
Tamén decidimos outorgar un premio ó fragmento máis orixinal que foi para MARIO LOUREIRO FACAL que fixo, coma sempre, gala da súa característica sorna.
Os demáis tamén levaron o seu premio por participar e nós tamén quedamos moi contentos de que estas iniciativas vos sigan animando a participar. A continuación tedes o relato no que cada participante está identificado cunha cor distinta, as cales podedes descifrar ó final do mesmo.
Como non tiñamos moi claro cal era o mellor para darlle o premio, decidimos sortealo, e o afortunado foi... FERNANDO SOUTO VARELA de 3º ESO C.
Tamén decidimos outorgar un premio ó fragmento máis orixinal que foi para MARIO LOUREIRO FACAL que fixo, coma sempre, gala da súa característica sorna.
Os demáis tamén levaron o seu premio por participar e nós tamén quedamos moi contentos de que estas iniciativas vos sigan animando a participar. A continuación tedes o relato no que cada participante está identificado cunha cor distinta, as cales podedes descifrar ó final do mesmo.
Etiquetas:
concurso,
gañadores,
microrrelatos,
Samaín
Mi(a)crorrelato de Terror
Xa está aquí o Samaín, que a algúns se lles da por chamar Halloween, coas súas pantasmas, espiritus que saen das tumbas, meigas e demáis seres do máis alá. E xunto con eles chega tamén o noso concurso de relatos
A diferencia de edicións anteriores, esta vez non vos propoñemos un concurso de microrrelatos, senón un relato único que poderedes ir completando en cadea. O principio da historia podédelo ver pinchando no seguinte enlace:
Se queredes participar, só tedes que continuar o relato publicando un comentario onde pon "Enter a comment" só debes seguir as seguintes normas:
-O número máximo de palabras que podes utilizar en cada continuación é de 100
-Podes participar cantas veces queiras, facendo as continuacións do relato que desexes, pero non podes facer dúas aportacións seguidas: polo medio ten que haber a de outro participante
-Deberás continuar no punto onde o deixou o participante anterior, de xeito que o relato sexa coherente.
HABERÁ PREMIOS PARA TODOS OS PARTICIPANTES E UN PREMIO ESPECIAL PARA O MELLOR!!!!
A diferencia de edicións anteriores, esta vez non vos propoñemos un concurso de microrrelatos, senón un relato único que poderedes ir completando en cadea. O principio da historia podédelo ver pinchando no seguinte enlace:
Se queredes participar, só tedes que continuar o relato publicando un comentario onde pon "Enter a comment" só debes seguir as seguintes normas:
-O número máximo de palabras que podes utilizar en cada continuación é de 100
-Podes participar cantas veces queiras, facendo as continuacións do relato que desexes, pero non podes facer dúas aportacións seguidas: polo medio ten que haber a de outro participante
-Deberás continuar no punto onde o deixou o participante anterior, de xeito que o relato sexa coherente.
HABERÁ PREMIOS PARA TODOS OS PARTICIPANTES E UN PREMIO ESPECIAL PARA O MELLOR!!!!
Homenaxe á Eneida
Agora que se aproxima o día 21 de abril, data da fundación de Roma, e aproveitando que o luns 23 é o día do libro, queremos recordarvos este microrrelato de Denevi que xoga coa idea do amor roto de Dido e Eneas. Sempre, por suposto, mutatis mutandis... Por certo, no vídeo que ven despois, tedes unha animación da historia verdadeira que aparece na Eneida.
Se encontraron por un capricho del azar. No se conocían, pero les bastó mirarse para caer fulminados por lo que en Sicilia llaman el rayo del amor. Sin pronunciar una palabra corrieron al lecho (al de ella, que estaba siempre pronto) y se lanzaron el uno contra el otro como los pugilistas en el gimnasio.
A la mañana siguiente fue Eneas el primero que despertó. Decidido a proseguir su viaje por el Mediterráneo, e incapaz de abandonar a una mujer sin una explicación, le dejó sobre la mesita de luz un papel en el que escribió con sublime laconismo: "¡Desdichada, lo sé todo! Adiós". Y se fue, la conciencia tranquila y el ánimo templado.
Varias horas después Dido abrió los ojos, todavía lánguida de placer, vio la esquela y la leyó. ¿Qué es lo que sabe de mí, si ni siquiera le revelé mi nombre?", se preguntó, estupefacta. Por las dudas comenzó a pasar revista a su pasado, hasta que experimentó tanta vergüenza que se bebió un frasco íntegro de vitriolo.
LA MEMORIA, ESA INCOMODIDAD
Marco Denevi
Se encontraron por un capricho del azar. No se conocían, pero les bastó mirarse para caer fulminados por lo que en Sicilia llaman el rayo del amor. Sin pronunciar una palabra corrieron al lecho (al de ella, que estaba siempre pronto) y se lanzaron el uno contra el otro como los pugilistas en el gimnasio.
A la mañana siguiente fue Eneas el primero que despertó. Decidido a proseguir su viaje por el Mediterráneo, e incapaz de abandonar a una mujer sin una explicación, le dejó sobre la mesita de luz un papel en el que escribió con sublime laconismo: "¡Desdichada, lo sé todo! Adiós". Y se fue, la conciencia tranquila y el ánimo templado.
Varias horas después Dido abrió los ojos, todavía lánguida de placer, vio la esquela y la leyó. ¿Qué es lo que sabe de mí, si ni siquiera le revelé mi nombre?", se preguntó, estupefacta. Por las dudas comenzó a pasar revista a su pasado, hasta que experimentó tanta vergüenza que se bebió un frasco íntegro de vitriolo.
O noso regalo de Reis
Comezamos o novo ano con este regalo de Reis: o libro cos vosos microrrelatos de terror.
Bo Nadal
Como xa sabedes estes días previos ao Nadal no centro tivemos tempo para dedicarnos a actividades algo máis lúdicas: unha obra de teatro en francés interpretada por alumnado de 1º de Bacharelato e baixo a dirección de María Mariño, unha actuación do alumnado de música na que tocaron varias panxoliñas, a entrega de premios do concurso de microrrelatos de terror ou a do torneo de xadrez. Deixámovos unha pequena mostra destes acontecementos.
Etiquetas:
actividades,
microrrelatos,
Teatro,
xadrez
Eclipse

Como nos gusta isto dos contos breves, creamos un scoop.it en Internet para que poidades acceder ás novas sobre microrrelatos. Pinchade neste enlace e o veredes.
Mentres, disfrutade deste exemplo dun mestre:
Cuando fray Bartolomé Arrazola se sintió perdido aceptó que ya nada podría salvarlo. La selva poderosa de Guatemala lo había apresado, implacable y definitiva. Ante su ignorancia topográfica se sentó con tranquilidad a esperar la muerte. Quiso morir allí, sin ninguna esperanza, aislado, con el pensamiento fijo en la España distante, particularmente en el convento de los Abrojos, donde Carlos Quinto condescendiera una vez a bajar de su eminencia para decirle que confiaba en el celo religioso de su labor redentora.
Al despertar se encontró rodeado por un grupo de indígenas de rostro impasible que se disponían a sacrificarlo ante un altar, un altar que a Bartolomé le pareció como el lecho en que descansaría, al fin, de sus temores, de su destino, de sí mismo.
Tres años en el país le habían conferido un mediano dominio de las lenguas nativas. Intentó algo. Dijo algunas palabras que fueron comprendidas.
Entonces floreció en él una idea que tuvo por digna de su talento y de su cultura universal y de su arduo conocimiento de Aristóteles. Recordó que para ese día se esperaba un eclipse total de sol. Y dispuso, en lo más íntimo, valerse de aquel conocimiento para engañar a sus opresores y salvar la vida.
–Si me matáis –les dijo– puedo hacer que el sol se oscurezca en su altura.
Los indígenas lo miraron fijamente y Bartolomé sorprendió la incredulidad en sus ojos. Vio que se produjo un pequeño consejo, y esperó confiado, no sin cierto desdén.
Dos horas después el corazón de fray Bartolomé Arrazola chorreaba su sangre vehemente sobre la piedra de los sacrificios (brillante bajo la opaca luz de un sol eclipsado), mientras uno de los indígenas recitaba sin ninguna inflexión de voz, sin prisa, una por una, las infinitas fechas en que se producirían eclipses solares y lunares, que los astrónomos de la comunidad maya habían previsto y anotado en sus códices sin la valiosa ayuda de Aristóteles.
ECLIPSE
Augusto Monterroso
Ti a que lle tes medo?
O Samaín está a piques de chegar e con el todos os espectros e seres do máis alá que nos visitan todos os anos por estas datas. E aproveintando a circunstancia, bibliotecalandra convoca unha nova edición do concurso de microrrelatos de terror máis famoso do mundo enteiro.
Nesta ocasión non che imos dar o comezo do relato para que ti o continúes, senón que che propoñemos unhas imaxes que nos dan moito medo para que che sirvan de inspiración. Escolle unha das fotos da galería de abaixo e escribe o teu microrrelato de terror inspirándote no que ela che suxira. E aterrorízanos a todos!!! Iso si, non podes pasarte das 200 palabras.

Podes facernos chegar o teu microrrelato escribíndoo no formulario que tes aquí, Enviándoo por correo electrónico a bibliotecalandra@gmail.com ou entregándoo en man na Biblioteca. Non esquezas poñer o teu nome e apelido e grupo.
Recomendámosche que lle botes unha ollada a este breve manual que che axudará escribir un bo microrrelato.
HAI UN MAGNÍFICO MP4 para o gañador
Nesta ocasión non che imos dar o comezo do relato para que ti o continúes, senón que che propoñemos unhas imaxes que nos dan moito medo para que che sirvan de inspiración. Escolle unha das fotos da galería de abaixo e escribe o teu microrrelato de terror inspirándote no que ela che suxira. E aterrorízanos a todos!!! Iso si, non podes pasarte das 200 palabras.
Podes facernos chegar o teu microrrelato escribíndoo no formulario que tes aquí, Enviándoo por correo electrónico a bibliotecalandra@gmail.com ou entregándoo en man na Biblioteca. Non esquezas poñer o teu nome e apelido e grupo.
Recomendámosche que lle botes unha ollada a este breve manual que che axudará escribir un bo microrrelato.
HAI UN MAGNÍFICO MP4 para o gañador
Un relato de terror

Para ir facendo boca e animarvos a que botedes a imaxinación a andar, velaquí un de tantos relatos que poden provocar o noso medo. Non se axusta ás normas do concurso porque non é moi breve, pero pódevos servir:
EL ASESINO
De repente se despertó sobresaltado, y se dio cuenta de que no sabía quién era, ni qué estaba haciendo aquí, en una fábrica de municiones. No podía recordar nada, ni siquiera su nombre. La fábrica era enorme, con líneas de ensamblaje y cintas transportadoras, con el sonido de las piezas que estaban siendo ensambladas. Tomó uno de los revólveres, ya terminados, de una caja donde estaban siendo, automáticamente, empaquetados. Había estado operando en la máquina, pero ahora estaba parada. Recogió el revólver como algo muy natural. Caminó lentamente hacia el otro lado de la fábrica, a lo largo de las rampas de vigilancia. Allí había otro hombre empaquetando balas. "¿Quién soy?" -le dijo pausadamente, indeciso. El hombre continuó trabajando. No levantó la vista, daba la sensación de que no lo había escuchado."¿Quién soy? ¿Quién soy?" -gritó, y aunque toda la fábrica retumbó con el eco de sus salvajes gritos, nada cambió. Los hombres continuaron trabajando, sin levantar la vista. Agitó el revólver junto a la cabeza del hombre que empaquetaba balas. Lo golpeó, y el empaquetador cayó, y con su cara golpeó la caja de balas que se derramaron sobre el suelo. Él recogió una. Era el calibre correcto. Cargó varias más. Escucho el click-click de pisadas sobre él, se volvió y vio a un guarda caminando sobre una rampa de vigilancia. "¿Quién soy?" -le gritó. Realmente no esperaba obtener respuesta. Pero el guarda miró hacia abajo, y comenzó a correr. Apuntó el revólver hacia arriba y disparó dos veces. El guarda se detuvo, y cayó de rodillas, pero antes de caer, pulsó un botón rojo en la pared. Una sirena comenzó a aullar ruidosamente. "¡Asesino! ¡Asesino! ¡Asesino!" -bramaron los altavoces. Los trabajadores no levantaron la vista. Continuaron trabajando. Corrió, intentando alejarse de la sirena, del altavoz. Vio una puerta, y se dirigió hacia ella. La abrió, y cuatro hombres uniformados aparecieron. Le dispararon con extrañas armas de energía. Los rayos pasaron a su lado.
Disparó tres veces más, y uno de los hombres uniformados cayó, su arma resonó al caer al suelo. Corrió en otra dirección, pero más guardas llegaban desde la otra puerta. Miró furiosamente alrededor. ¡Estaban llegando de todos lados! ¡Tenía que escapar! Trepó, más y más alto, hacia la parte superior. Pero había allí más hombres uniformados. Lo tenían atrapado. Disparó hasta vaciar el cargador del revólver. Se acercaron hacia él, algunos desde arriba, otros desde abajo. "¡Por favor! ¡No disparen! ¡No se dan cuenta de que sólo quiero saber quién soy!" Dispararon, y los rayos de energía lo abatieron. Todo se volvió oscuro... "Uno de ellos se convierte en asesino de vez en cuando," dijo el guarda."No lo entiendo," dijo el segundo, rascándose la cabeza. "Mira ese. ¿Qué era lo que decía? “Solo quiero saber quién soy. Eso era. Parecía casi humano. Estoy comenzando a pensar que están haciendo esos robots demasiado bien”.
Observaron cómo el camión de reparación de robots desaparecía por la curva.
“The Killer” STEPHEN KING (1961)
MICRORRELATO DE TERROR GAÑADOR E FINALISTAS
E... por fin vos deixamos este libriño cos relatos da gañadora e dos finalistas do concurso de Microrrelatos de terror. Esperamos que vos guste.
Etiquetas:
alumnado,
concurso,
microrrelatos,
terror
Concurso de Microrrelatos de Terror

Gústanvos as historias de medo? Sodes creativos? Pois esta é a vosa para botarlle imaxinación e, de paso, acadar un premio no concurso que convocamos de Microrrelatos de terror. Un relato que debe aterrorizarnos en menos de 125 palabras e que poderá comezar por calquera das seguintes maneiras:
- Non sentín dor cando o brazo se me desprendeu do corpo e vin que a man seguía a moverse …
- Vin unha sombra parada diante de min, pero ao virarme non había ninguén...
Cando o teñades, deixádenolo na BIBLIOTECA ou no correo electrónico bibliotecalandra@gmail.com cos vosos datos persoais (nome e grupo).
Tedes ata o venres 5 de novembro.
GAÑADORA E FINALISTAS DOS MICRORRELATOS DE TERROR
Aquí vos deixamos un libriño cos relatos da gañadora e dos finalistas do concurso de Microrrelatos de terror. Que o disfrutedes.
Etiquetas:
alumnado,
gañadores,
microrrelatos,
terror
O NOSO MICRORRELATO DE TERROR GAÑADOR
Así comezaba o libro que estaba a ler. Era da miña irmá, a quen lle ía moito o rollo gótico. Oíronse uns golpes coma se chamaran á porta do cuarto. Era estraño, porque meus pais estaban nunha festa e miña irmá fora coas amigas pedir caramelos. Empezara a sentir frío: a ventá estaba aberta. Pero eu recordaba tela pechada. Mirei a través dela e dinlle as costas. Oín como se abría pero non me xirei.
De súpeto sentín unha man fría que me cubría a boca e gritei, inutilmente.
Espertei na cama, suando. Intentaba lembrar se a deixara aberta cando oín uns golpes na porta...
Escrito por Beatriz Pena Rodríguez (4º B)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)












