ÚLTIMAS ENTRADAS

O problema de xadrez de hoxe

Play online chess

SÍGUENOS

favoritos

Salou 2015

Como xa ven sendo tradicional para despedir a ESO, os alumnos de cuarto fixeron unha viaxe a Salou e Barcelona. Deixámosvos unhas fotos que sacamos, pero tede seguro que os seus maiores recordos non están recollidos nelas. É máis, podemos afirmar que algún veu marcado (tamén fisicamente) polas "batallas" aló vividas.

Disfrutamos moito, de feito moitos querían prolongar a estancia unha semana máis. Pasounos como nas atraccións de PortAventura: estás esperando tanto para subir nelas que o tempo pasa que nin te enteras cando montas.

Son as fotos nas que estamos todo o grupo e unhas poucas das actividades náuticas que fixemos (ou intentámolo polo menos...) Iso si, non fomos quen de retratar a algún que tiveron que ir buscar porque case chega a Francia na táboa de windsurf. Para ver as fotos, pinchade aquí. 


Viaxe a París

Deixámosvos unhas fotos da recente viaxe a París que fixeron os alumnos de 3º da ESO e de Bacharelato.


Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer

Sobre viaxes e búsquedas de lugares mellores

Será o mellor lugar o noso interior apaciguado e tranquilo?...





POSTRIMERÍAS
Adolfo Bioy Casares (Argentina, 1914-1999)
Cuando entró en el edificio, buscó las escaleras, para subir. Encontrarlas era difícil. Preguntaba por ellas, y algunos le contestaban: “No hay.” Otros le daban la espalda. Acababa siempre por encontrarlas y por subir otro piso. La circunstancia de que muchas veces las escaleras fueran endebles, arduas y estrechas, aumentaba su fe. En un piso había una ciudad, con plazas y calles bien trazadas. Nevaba, caía la noche. Algunas casas -eran todas de tamaño reducido- estaban iluminadas vivamen­te. Por las ventanas veía a hombres y mujeres de dos pies de estatura. No podía quedarse entre esos enanos. Descubrió una amplia escalinata de piedra, que lo llevó a otro piso. Éste era un antecomedor, donde mozos, con chaqueta blanca y modales pésimos, limpiaban juegos de té. Sin volverse, le dijeron que había más pisos y que podía subir. Llegó a una terraza con vastos parques crepusculares, hermosos, pero un poco tristes. Una mujer, con vestido de terciopelo rojo, lo miró espantada y huyó por el enorme paisaje, meciéndose la cabellera, gimiendo. Él entendió que cuantos vivían allí estaban locos. Pudo subir otro piso. En una arquitectura propia del interior de un buque, en la que abundaban maderas y hierros pintados de blanco, halló una escalera de caracol. Subió por ella a un altillo donde estaban los peroles que daban el agua caliente a los pisos de abajo. Dijo: “Sobre el fuego está el cielo” y, seguro de su destino, se agarró de un caño, para subir más. El caño se dobló; hubo un escape de vapor, que le rozó el brazo. Esto lo disuadió de seguir subiendo. Pensó: “En el cielo me quemaré.” Se preguntó a cuál de los horribles pisos inferiores debería descender. En todos él se había sentido fuera de lugar. Esto no probaba que no fuese la morada que le correspondía, porque justamente el infierno es un sitio donde uno se cree fuera de lugar.

Guirnalda con amores (1959)
La invención y la trama. Una antología, México, FCE, 1988, págs. 547-548

Visita aérea a Santiago

Despois de tratar os asuntos terrenais no Parlamento (a alguén lle recordou a "Sálvame de Luxe") decidimos poñernos espirituais e etéreos e visitar os tellados da catedral. A verdade é que aprendimos e disfrutamos moitísimo.Podedes comprobalo no seguinte vídeo


En busca de lectores perdidos

En directo desde "Las Vegas" (Burgos, anexo ao club "de lectura"), informamos do achádego de novos lectores de moi diversa pelaxe. Colgamos aquí as fotos de Javier, Niki, Moreno, Cris, Nadia...


Por certo, aprendemos moitísimo da revolución sexual das osas; se queredes saber máis, esperádenos á volta.


Pero aínda hai máis: movémonos quilómetros e quilómetros para que teñades as últimas novidades ben quentiñas.


ir arriba